ರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದ ಮಲಪ್ರಭೆ ಮಕ್ಕಳು

ಮಲಪ್ರಭೆ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತೆ ರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ತಾತ, ಅಪ್ಪಂದಿರು ಬುದುಕುವ ಹಕ್ಕಿಗಾಗಿ ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ಹೋರಾಟದ ಹಾದಿಯನ್ನು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು, ಮಕ್ಕಳು ತುಳಿದು ಗಮ್ಯ ತಲುಪೇ ತೀರುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ದಂಡ ಹಿಡಿದು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಅಂದು ಹೋರಾಡಿದ ಎಷ್ಟೋ ಜೀವಗಳು ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಬೆರತುಹೋಗಿವೆ. ಉಳಿದ ಕೆಲವಷ್ಟು ತಲೆಗಳ ಕೂದಲುದುರಿ ಮಾಸಿ ಹೋಗಿವೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಬೆನ್ನಹಿಂದೆಯೇ ಬಂದ ಕುಡಿಗಳು, ಹಿರಿತನದ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ದೊರಕಿಸಿಕೊಡಲೇ ಬೇಕು ಅಬ್ಬರಿಸಿ ಹೂಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜ್ಯ, ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ತೊಡೆ ತಟ್ಟಿ, ತಾಕತ್ತಿದ್ದರೆ ಕಣಕ್ಕಿಳಿಯಿರಿ ಎಂದು ಬಹಿರಂಗ ಸವಾಲು ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ!

ಪರಿಣಾಮ, ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲದ ಮಹದಾ ಯಿ-ಕಳಸಾ ಬಂಡೂರಿ ಯೋಜನೆ ಅನುಷ್ಠಾನದ ಹೋರಾಟದ ಕೆಂಡವೀಗ ನಿಗಿನಿಗಿಸುತ್ತಿವೆ. ಎದೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದಿದ್ದ ದಾವಾಗ್ನಿ, ಅಪಧಮನಿ, ಅಭಿಧಮನಿಯನ್ನು ಸೀಳಿ ನರ ನಾಡಿಗಳ ಮೂಲಕ ಹೊರ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಕಾಡ್ಗಿಚ್ಚಿನಂತೆ ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಪಸರಿಸಿ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದ ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿಗಳ ಹಾಗೂ ಅವರ ಕಚೇರಿಗಳನ್ನ ಆಪೋಶನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ!

ಇದು ಮಲಪ್ರಭೆ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ರೈತ ಸಮುದಾಯದ ಆಕ್ರೋಶದ ಕಿಚ್ಚು. ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಹೊರಬಂದು, ಈಗ ಹೋಮದ ಅಗ್ನಿಕುಂಡವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಶರಧಿ ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿ ಉಕ್ಕುವಂತೆ, ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಮಡುಗಟ್ಟಿದ್ದ ತಾಳ್ಮೆ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆದು ಜ್ವಾಲೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ತಾತ, ಅಪ್ಪಂದಿರ ಕಾಲದಿಂದ, ಮಕ್ಕಳು, ಮರಿ-ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ಕಾಲವಾದ ಇಂದಿನವರೆಗೂ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿಗಾಗಿ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತ ಬಂದರೂ, ಆಡಳಿತಾರೂಢ ಪಕ್ಷಗಳು ಹಾಗೂ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಕ್ಯಾರೇ ಎನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಹೋರಾಟ, ಪ್ರತಿಭಟನೆ, ಬಂದ್, ಗಲಭೆ ನಡೆದಾಗಲೆಲ್ಲ ಪಕ್ಷಗಳ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ, ಒಣ ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡುತ್ತ ಕಾಲ ಕಳೆದರು. ಜತೆಗೆ, ರೈತ ಸಮುದಾಯದ ಹೋರಾಟ ಹತ್ತಿಕ್ಕಲು ತೆರೆಮರೆಯಲ್ಲಿ ಏನೇನು ಮಾಡಬೇಕೋ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧವಾಗಿ ಮಾಡಿದರು. ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರಿದರು, ಮೂರು ಪಕ್ಷದ ಮುಖಂಡರು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಯೋಜನೆ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು. ಮೂರು ಪಕ್ಷಗಳ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೊಬ್ಬರು ಕೆಸರೆರಚಾಡುತ್ತ ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಸಹ ಬದಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಕುಚೋದ್ಯವೆಂದರೆ ಅವರ ಅಂದಿನ ಆ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳು ಯಾರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದು?

ಇರಲಿ, ಶಾಂತಿಯಿಂದಾಗದ್ದು ಕ್ರಾಂತಿಯಿಂದಾದರೂ ನಡೆಯಲೇಬೇಕು. ಅದೇ ಅಂತಿಮ ಎಂದಾದರೆ ಯಾರು ಏನೂ ಮಾಡಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಲೆನ್ನುವ ದುರುದ್ದೇಶವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಭರತ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಜನಾಂದೋಲನ ನಡೆದಿಲ್ಲ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗೋಸ್ಕರ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿ, ಅನಿವಾರ್ಯ ಸ್ವಾರ್ಥಗಳಿಂದ ಬೃಹತ್ ಪ್ರತಿಭಟನೆ, ಗಲಭೆಗಳು ಸರಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ನಡಿದಿವೆ. ಅಂತಹ ಬಹುತೇಕ ಹೋರಾಟವೆಲ್ಲ ಯಶಸ್ಫವಿಯೂ  ಆಗಿವೆ. ಆದರೆ, ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲದಷ್ಟು ಸುದೀರ್ಘವಾದ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಹೋರಾಟವೆಂದರೆ ಬಹುಶಃ ಇದೊಂದೆ ಇರಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ, ರಾಜಕೀಯ ನೇತಾರರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಗಂಜಿ ಬಟ್ಟಲಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ನೊಣದ ಗತಿಯಂತಾದ್ದು ಸಹ ಇದೊಂದೆ ಯೋಜನೆಯಿರಬೇಕು.
ಮಾಡು ಇಲ್ಲವೇ ಮಡಿ ಎನ್ನುವ ಧ್ಯೇಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಹಸಿ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಕೊರೆಸಿಕೊಂಡು, ರಕ್ತ ಚಿಮ್ಮಿ ಹರಿದು ಉಸಿರು ನಿಲ್ಲುವವರೆಗೂ ಹೋರಾಟ ಕೈ ಬಿಡಲಾರೆವು ಎನ್ನುತ್ತ ರೈತರು ಬಂಡಾಯವೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ನ್ಯಾಯ ದೇವತೆ ಎಂದು ಎರಡು ಕೈ ಕಟ್ಟಿ, ತಲೆ ಬಗ್ಗಿಸಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದವರು, ಈಗ ಅದೇ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಪಾಶು ಪತಾಸ್ತ್ರ ಹಿಡಿದು, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಿಚ್ಚು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನ್ಯಾಯ ದೇಗುಲವನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಗಂಟಲ ಪಸೆ ಒಣಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೀರು ನೀಡದೆ ನ್ಯಾಯ ದೇವತೆಯೇ ಅನ್ಯಾಯ ಎಸಗಿದ್ದಾಳೆಂದು, ಅವಳ ಮೇಲಿದ್ದ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಸಹ ಸುಟ್ಟು ಬೂದಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಬೂದಿಯನ್ನೇ ಹಣೆಗೆ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಗೆದ್ದೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಸಪಥ ಗೈದಿದ್ದಾರೆ.
ಇಷ್ಟು ದಿನದ ಶಾಂತಿಯುತ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ತೆರೆ ಎಳೆದ ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಾನೂನನ್ನೇ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ನಟ್ಟ ನಡು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ-ಬೆನ್ನು ಒಂದಾಗುವಂತೆ ಕೂಗುತ್ತ ಕೆಂಡದುಂಡೆಯನ್ನು ಉಗುಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದರ ಕಾವಿಗೆ ಕೆಲವು ಸ್ಥಳೀಯ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಥರಥರನೆ ನಡುಗುತ್ತ, ಖುರ್ಚಿಯಿಂದ ಮೇಲೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಕಪ್ಪ ಈ ರಾಜಕೀಯ ಎಂದು ರೈತರ ಹೆಗಲಿಗೆ ಹೇಗಲಾಗಿ, ದನಿಗೆ ದನಿ ಸೇರಿಸಿ ಕದನದ ಕಹಳೆ ಊದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಸತ್ ಭವನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನರಾಗುವ ಉಕ ಭಾಗದ ಜಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಬೇಕು, ಇಲ್ಲ ಖುರ್ಚಿ ಬಿಟ್ಟು ಸಿಡಿದೇಳಬೇಕು ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂದೇಶ ಸಾರಿದ್ದಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ಪರಿಣಾಮ ನರಗುಂದ-ನವಲಗುಂದ ಬಂಡಾಯ ನೆಲದ ರೈತರ ರಕ್ತವೆಲ್ಲ ಕೊಪ್ಪರಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ಎಣ್ಣೆಯಂತೆ ಕೊತಕೊತನೆ ಕುದಿಯುತ್ತಿದೆ.
ಮುಂದೇ........!! ಆ ಭಗವಂತನಿಗೂ ಊಹಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯವೇನೋ.....!!
-ನಾಗರಾಜ್ ಬಿ.ಎನ್ 

ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಮಳೆ ಹನಿಗಳ ಥಕಧಿಮಿತ...

ಇವನು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯ ದಿನು. ಹುಚ್ಚು ಪರಿಸರ ಪ್ರೇಮಿ. ಮರ ಎಂದರೆ ನೆರಳು, ಗಿಡ ಎಂದರೆ ಬದುಕು, ಹಸಿರು ಎಂದರೆ ಉಸಿರು, ಪರಿಸರ ಎಂದರೆ ಮನುಕುಲ ಎನ್ನುವ ಈತ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ.

ಪ್ರತಿವರ್ಷದಂತೆ ಈ ವರ್ಷವೂ ಕೂಡಾ, 'ಜಾ, ಕುಮಟಾ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನಲ್ಲಿ ಗಿಡ ಹಾಕೋಣ, ರೈಲ್ವೆ ಪ್ಲಾಟ್ ಫಾರ್ಂ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಗಿಡ ನೆಡೋಣ, ಮಂಗಳೂರು-ಕಾರವಾರ ರಸ್ತೆ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿ ಗಿಡ ಹಾಕಿದರೆ ಹೇಗೆ? ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ಗಿಡ ನೆಡಲು ಹೇಳೋಣ...... ಹೀಗೆ ಒಂದೇ ಓಘದಲ್ಲಿ ಆತನ ಮಾತುಗಳು ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಳೆ ಹನಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗಿಡ ನೆಡುವ ಆತನ ಕನಸು ಗರಿಗೆದರುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಆತ ಕರೆ ಮಾಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಮೊದಲ ಮಾತು 'ಜಾ ಎಲ್ಲಿ ಗಿಡ ಹಾಕುವುದು?' ಎನ್ನುವುದೇ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಉತ್ತರ-ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತಿರುವ ನಾವಿಬ್ಬರು ಸಂಧಿಸುವುದು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮೂರು, ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಮಾತ್ರ! ಹಾಗಿದ್ದಾಗ, ಆತ ಗಿಡ ಹಾಕುವ ಮಾತಿಗೆಲ್ಲ ನನ್ನದು ಮೌನ ಹಾಗೂ 'ಮಾಡೋಣ' ಎನ್ನುವುದಾಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ, ಛಲದಂಕ ಮಲ್ಲನಂತೆ ಈ ವರ್ಷ ಗಿಡ ನೆಟ್ಟೇ ನೆಡುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುವ ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಒಂದು ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಿ, ಇಲ್ಲಿ ಎಂದು ಓಡಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದ. ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ, ಸುರತ್ಕಲ್ ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ, ಅಲ್ಲಿರುವ ಎಟಿಎಂ ಅಧಿಕಾರಿಯಿಂದ ನಂದಿಕೂರ, ಸುರತ್ಕಲ್ ಹಾಗೂ ಇನ್ನೆರಡು ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣದ ಪ್ಲಾಟ್ ಫಾರ್ಂ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ ಗಿಡ ನೆಡಲು ಅನುಮತಿ ಪಡೆದಿದ್ದ. ಒಂದು ದಿನ ರಾತ್ರಿ ದೂರವಾಣಿ ಕರೆ ಮೂಲಕ ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಮಾತನಾಡಿ ಪರವಾನಿಗೆ ದೊರೆತ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಪರವಾನಿಗೆಯೇನೋ ಪಡೆದಿದ್ದ. ಆದರೆ, ಗಿಡ ಎಲ್ಲಿಂದ ಖರೀದಿಸುವುದು? ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಆತನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನುಸುಳಿದಾಗ, ಯಾರೋ ಪರಿಸರ ಪ್ರೇಮಿ ಹೇಳಿದನಂತೆ, 'ಮಂಗಳೂರಿನ ಪಡೀಲ್ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ನರ್ಸರಿಯಲ್ಲಿ ಗಿಡ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ' ಎಂದು. ಒಂದು ಸೋಮವಾರ ಕಂಪನಿಗೆ ರಜೆ ಹಾಕಿ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮೂವತ್ತು ಗಿಡಗಳಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದ. ಆತ ಇರುವುದು ಸುರತ್ಕಲ್ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ, ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ಕಿ.ಮೀ. ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ನರ್ಸರಿಯಿಂದ ಗಿಡ ತರವುದು ತುಸು ತ್ರಾಸದಾಯಕವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಬಾಡಿಗೆ ರಿಕ್ಷಾ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವರು 1,200 ರು. ಬೇಡಿಕೆ ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಂತರ, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವರ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಸುರತ್ಕಲ್ಗೆ ಗಿಡವನ್ನು ತಂದಿದ್ದ.

ಅಂತೂ... ಇಂದು ಬುಧವಾರ(ಜು. 6) ತನ್ನ ಕನಸನ್ನು ನನಸಾಗಿಸಿಕೊಂಡ. ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಸುರತ್ಕಲ್ ಹಾಗೂ ನಂದಿಕೂರ ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣದ ಪ್ಲಾಟ್ ಫಾರ್ಂ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಮಹಾಗನಿ, ಕಕ್ಕೆ, ಬಾಗೆ, ಅವಲಾಂಡ, ಸೀಮೆರೂಬ, ರೇಂಜ, ಹೂವರಸಿ ಎಂದು ಮೂವತ್ತು ಗಿಡಗಳನ್ನು ಭೂ ಮಾತೆ ಮಡಿಲಿಗೆ ಹಾಕಿದ. ಸರ್ವ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಯಾರೊಬ್ಬರ ಸಹಾಯವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಕನಸನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತ. ಮೂವತ್ತು ಗಿಡ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡದಾಗುವವರೆಗೂ ಅದರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತಾನೇ ಹೊರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ರೈಲ್ವೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟ. ಆತನಲ್ಲಿರುವ ಪರಿಸರ ಕಾಳಜಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಅರಿತ ರೈಲ್ವೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, 'ನಾವೇ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ನೀವು ಸಾಥ್ ನೀಡಿದ್ದೀರಿ. ಇದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೊಣೆ ರೈಲ್ವೆ ಇಲಾಖೆಯೇ ಹೊರುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅವರು ಪ್ರತಿ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದರು.

ಸ್ನೇಹಿತ ದಿನುವಿನ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮ ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ನಗು. ಎದೆ ಗೂಡಿನ ಬಿಸಿ ಉಸಿರಲ್ಲಿ, ತಣ್ಣನೆಯ ಹಸಿ ಉಸಿರು. ಭೂ ಮಾತೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿರುವ ಆ ಪುಟ್ಟ ಗಿಡಗಳ ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಮಳೆ ಹನಿಯ ಥಕಧಿಮಿತ. ಸುಂಯ್ಯನೆ ಬೀಸುವ ಕುಳಿರ್ಗಾಳಿಗೆ  ಓಲಾಡುವ ಭಾಗ್ಯ! ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಗಿಡ(ಬದುಕು) ಮರ(ನೆರಳು)ವಾಗಿ ಹಸಿರು(ಉಸಿರು) ಚೆಲ್ಲಲಿದೆ. ಈ ದಿನಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಇತಿಹಾಸ ಪುಟ ಸೇರಲಿದೆ. ಆಗ, ರೈಲಿನ ಮೇಲೆ ಪಯಣಿಸುವಾಗ, ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತು, 'ನಮ್ಮ ದಿನುವಿನ ಮರ' ಎಂದು ಕಣ್ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. 

ಮನ ತೋಯ್ದ ಘಳಿಗೆ....

ವರ್ಷೆಯ ಗುಣಗಾನ ಸಾಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ, ಅವಳ ವಯ್ಯಾರ, ಮಂದ, ಬಿರುಸು, ತಂಪು; ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ಕಿವಿ ಇಂಪಾಗಿಸುವ ಆ ಜಿಟಿ ಜಿಟಿ ಸದ್ದು..... ಮತ್ತೆ ಅವಳೆಡೆಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಸೆಳೆದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇದೊಂಥರ 'ಇಷ್ಟಕಾಮ್ಯ' ಇದ್ದಂತೆ!

ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಮುಂಗಾರಿನ ಮೊದಲ ಹನಿಗೆ ಹೊಳೆ ಅಂಚಿನ ಗದ್ದೆಯ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಮೈಯೊಡ್ಡಬೇಕು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಭೂಮಿ ಬಿರಿಯುವ ಸುಡು ಬಿಸಿಲಲ್ಲೇ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿ, ಪುಳಕಿತನಾಗುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ನನ್ನಿಷ್ಟದ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಾಯಕ, ಆ ಮೊದಲ ಹನಿಯ ಸ್ಪರ್ಷದಿಂದ ವಂಚಿತನಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೂ, ಮುಂಗಾರು ತನ್ನ ಮೊದಲ ಪಾದ ತೆಗೆಯುವುದರೊಳಗೊಮ್ಮೆ ನಾ ಹೊಳೆಯಂಚಿನ ಗದ್ದೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿ ವರ್ಷೆಯ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡಿ, ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆಯಾಗಿ ತೋಯ್ದು ತೊಪ್ಪೆಯಾಗುತ್ತೇನೆ. ಎರಡು ಕೈಗಳನ್ನು ಅಗಲಿಸಿ, ನೀಳುಸಿರು ಮೇಲಕ್ಕೆಳೆದುಕೊಂಡು, ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಧ್ಯಾನಸ್ಥನಾಗುತ್ತೇನೆ. ಅನುಭವಾತೀತ ಕ್ಷಣವದು. ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಲಾಗದ ಎಲ್ಲೆಯಿರದ ಓಟವದು. ಎರಡು ದಿನದ ಹಿಂದಷ್ಟೆ ಆ ಪುನೀತ ಘಳಿಗೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದೆ.

 

ಹೌದು, ಭೂಮಿ ಬಾನು ಒಂದಾದ ಘಳಿಗೆಯದು. ಧೋ ಎಂದು ಹುಚ್ಚೆದ್ದು ಸುರಿವ ವರ್ಷೆಗೆ, ತಂಗಾಳಿ ಅಲೆ ಅಲೆಯಾಗಿ ಬಂದು ಮೈ ಸವರುತ್ತದೆ. ಅವಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಬೆರೆತು, ಭುವಿಯೆಲ್ಲ ಬಾನೇ ಎಂದಿನಿಸುವಂತೆ ಕಣ್ಕಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಹನಿಕಟ್ಟೋ ಕಾರ್ಮೋಡಕ್ಕೆ ಸವಾಲು ಎಸೆಯುವಂತೆ, ಇಬ್ಬನಿಯ ಮಂಜು ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಆವರಿಸಿ ಭುವಿಯೇ ನನ್ನದು ಎನ್ನುವ ಆ ಪರಿ ವರ್ಣನಾತೀತ. ಹಿಡಿದು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಕೈ ಮುಷ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿದರೆ, ಮೈ-ಮನವೆಲ್ಲ ತಂಪಾದ ಭಾವ. ದೂರದಲ್ಲಿ ಅರೆಬರೆಯಾಗಿ ಕಾಣುವ ಸಹ್ಯಾದ್ರಿ ಹಿಮಚ್ಛಾದ್ರಿತವಾಗಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾಲಡಿಯೇ ಹಸಿರೊದ್ದು ಮೇಲೆದ್ದ ಸಾಲು ಸಾಲು ಭತ್ತದ ಸಸಿ, ಭೂರಮೆಗೆ ಹಸಿರು ಸೀರೆ ಉಡಿಸಿದಂತೆ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪಕ್ಕದ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ನೀರು, ಬಾನಂಗಳದಲ್ಲಿ ಓಡೋ ಮೇಘಗಳನ್ನು ತನ್ನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಆ ದೃಶ್ಯ ನಯನ ಮನೋಹರ. ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನು ಓರೆಯಾಗಿ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನಿಂತಿರುವ ಒಂಟಿ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಇಳೆಯ ಎದೆ ಮೇಲೆ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿ ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತದೆ. ವರ್ಷೆಯ ಜಿಟಿ ಜಿಟಿ ಶಬ್ಧದ ನಡುವೆಯೂ, ದೂರದಲ್ಲಿ ಅಘನಾಶಿನಿಗಾಗಿ ಅಬ್ಬರಿಸುವ ಅರಬ್ಬೀಯ ಭೋರ್ಗರೆತ ಕಿವಿಗಪ್ಪಳಿಸುತ್ತವೆ.

ಮೈಗೆ ಬಿಗಿದಪ್ಪಿದ ತೋಯ್ದ ಬಟ್ಟೆ, ದುಕೂಲದಿಂದ ಹರಿದು ಕೆನ್ನೆಯಂಚಿಂದ ಜಾರುವ ಮುತ್ತಿನ ಹನಿ, ಒದ್ದೆಯಾದ ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆಯ ಮೊನಚು, ಆಗೊಂದು, ಈಗೊಂದು ಎಂದು ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಇಳಿದ ಮಳೆಹನಿ, ತಂಗಾಳಿ ಜೊತೆ ಸೇರಿದ ಎದೆಯಾಳದ ಬಿಸಿಯುಸಿರು, ಒಲ್ಲೇ ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಕತ್ತು ತಿರುಗಿಸುತ್ತ ಮನೆಕಡೆ ಇಟ್ಟ ಹಸಿ ಹಸಿ ಹೆಜ್ಜೆ, ಮೈ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಅಮ್ಮ ಕಾಸಿಟ್ಟ ಹಂಡೆ ನೀರು, ಆದೃ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿದ ವರ್ಷೆಯ ಆ ಒಡಲು.... ಸುಮ್ಮನೆ ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅರೆಕ್ಷಣ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಕೆಲಸದ ನಡು ನಡುವೆಯೂ.....

-ನಾಗರಾಜ್ ಬಿ.ಎನ್.

ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ಪ್ರೀತಿ...

ಎನ್ನೆದೆಯ ನೆಲದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ನೆನಪು
ಹೂತು ಸಮಾಧಿಯಾಗಿದೆ
ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ
ಆದರೆ,
ಈ ಹಾಳು ಮಳೆ
ಹೃದಯವನ್ನೆ ಒದ್ದೆ ಮಾಡಿ
ನೆನಪನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಚಿಗುರೊಡೆಸುತ್ತಿದೆ
ಹಸಿಮಣ್ಣ ಸೀಳಿ ಗರಿಕೆ ಮೇಲೆದ್ದಂತೆ
ಹಸಿರೆಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಬ್ಬನಿ ಬಿದ್ದಂತೆ
ಮೂಟೆಕಟ್ಟಿ ಮಣ್ಣಾಗಿಸಿದ ಭಾವ
ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿದೆ ಸುರಿವ ಜಡಿಮಳೆಗೆ
ಮತ್ತೆ ಹೃದಯಂಗಳದಲ್ಲಿ,
ಹಸಿರು ಚಪ್ಪರದ ಸಾಲು ಮೆರವಣಿಗೆ
ಮುಂಜಾನೆ ಇಬ್ಬನಿಯ ಮುತ್ತಿನ ಮಾಲೆ
ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಶರಧಿಯ ಭೋರ್ಗರೆವ ನರ್ತನ
ಏಳು ಸ್ವರಗಳ ಇಂಪಾದ ನಾದ ನಿನಾದ
ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಉಸಿರಲ್ಲಿ ಕಾಲ್ಗೆಜ್ಜೆಯ ಸದ್ದು...

                                                         ಗೆಳತಿ,

ಮೋಡದ ಬಾನಿಗೆ ಎದೆ ಬಾಯಾನಿಸಿದೆ
ವರ್ಷೆಯ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ ಮನ ಹಸಿಯಾಗಿದೆ
ಹೂತಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆಂದು ಭ್ರಮಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿ
ಬಚ್ಚಿಟ್ಟದ್ದೆಂದು ತೋಯ್ದು ಬೆತ್ತಲಾಗಿದೆ!
                                                - ನಾಗರಾಜ್ ಬಿ.ಎನ್.

ಕನಸಿನ ಮೆಲುಕು...

ಬೆಚ್ಚನೆಯ ರಾತ್ರಿಯಲಿ ಬಿದ್ದ

ಸವಿಗನಸಿನಂತೆ,

ಸುಡು ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಧೋ ಎಂದು

ಸುರಿದಂತೆ,

ಮೋಡದ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಚುಕ್ಕಿ ಚಂದಮ

ನಸುನಕ್ಕಂತೆ,

ದಟ್ಟ ಕಾರಿರುಳ ಕತ್ತಲೆಗೆ ಭಾವನೆಯ

ಬಣ್ಣ ಬಳಿದಂತೆ,

ಕಿರು ಬೆರಳ ತುದಿಗೆ ತಂಗಾಳಿ

ಸೋಂಕಿ ಮರೆಯಾದಂತೆ....

ಇವೆಲ್ಲ ಕನಸಲ್ಲ,

ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಅಲ್ಲ ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ....

ಮಿಂಚಿ ಮರೆಯಾದ ಬದುಕು!

ಉತ್ಖನನ ಮಾಡಲಾಗದಷ್ಟು

ಆಳಕ್ಕಿಳಿದ ಪಳಯುಳಿಕೆ

ಈಗಿರುವುದು ಕನಸಿನ ನೆನಪೊಂದೆ

ನೆನಪಿನ ಮೆಲುಕೊಂದೆ!

                                      -ನಾಗರಾಜ್ ಬಿ.ಎನ್

ಮುಂಗಾರು ಸೃಷ್ಟಿ...

ಈ ಮುಂಗಾರು, ಮೋಡ, ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ

ಅರೆಬರೆ ಬಿಸಿಲಿನ ಚೆಲ್ಲಾಟ...

ಆಹಾ! ಇವೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಸನಿಹದ ಬಯಕೆಗೆ

ಕಿಚ್ಚು ಹತ್ತಿಸುತ್ತಿವೆ ಗೆಳತಿ.

ಹೂತು ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಿದ್ದ ಭಾವನೆ,

ಹಸಿ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಗೆ ಮೇಲೆದ್ದಿವೆ

ಮತ್ತದೆ ತಾಳದ ವೇದನೆ

ಗರ್ಭಕ್ಕಿಳಿದು ಮಡುಗಟ್ಟಿದೆ

ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಿದೆ

ಸಾಕು ಮಾಡಿನ್ನು ಗೆಳತಿ,

ನಿನ್ನ ಸಿಡುಕಿನ ಮುಸುಕಾಟ

ಮೊದಲ ಮಳೆಯ ಘಮಕ್ಕೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿ

ತೋಳಗಲಿಸಿ ಆಲಂಗಿಸಿಬಿಡು

ಹಸಿ ಮೈಯ್ಯ ಬಿಸಿ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲಿ

ಬೆರೆತು ಒಂದಾಗೋಣ,

ಮುಂಗಾರು ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡೋಣ!

                                                                                                 -ನಾಗರಾಜ್ ಬಿ. ಏನ್. 

'ಇಬ್ಬನಿಯ ಮೂಗುತಿ' ನಾವಾಗಬೇಕು, ಆದರೆ...

ಒಳಗೊಳಗೆ ಬುಸುಗುಟ್ಟಿ ಕುದಿದು, ದಾವಾಗ್ನಿಯ ಹೊಗೆಯನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಇಳೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ದೂಳನ್ನೆಬ್ಬಿಸುತ್ತ, 'ಈ ಬಿಸಿಲಿನ ಉರಿ ನಾ ತಾಳೆನು' ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳು ಈಗ ಹಸಿ ಮುದ್ದೆಯಾಗಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾಳೆ. ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಮರೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಸನ್ನದ್ಧವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

ಮುಂಗಾರು ಪೂರ್ವವೇ ವರ್ಷೆ ಇಳೆಗೆ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಸೊರಗಿ, ಬರಡಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ ನೆಲವೆಲ್ಲ ಹಸಿಯಾಗಿ, ಮೆದುವಾಗಿ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಕೋಟಿ, ಕೋಟಿ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಣಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕರಾವಳಿ, ಮಲೆನಾಡು, ಬಯಲುಸೀಮೆ ಎಂಬ ಯಾವೊಂದು ಬೇಧವಿಲ್ಲದೆ, ಬಾನಂಗಳದಲ್ಲಿ ಮೋಡಕಟ್ಟಿ ತೊಪ ತೊಪನೆ ವರ್ಷೆ ಧರೆಗಿಳಿದಿವೆ. ಅಧಿಕೃತ ವರ್ಷಾಗಮನದ ಪೂರ್ವ ಸುರಿದ ಈ ರಭಸದ ವರ್ಷೆಗೆ, ಇಳೆ ಫುಲ್ ಖುಷ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣಿನಿಂದ ಎಚ್ಚೆತ್ತವಳಂತೆ, ಲಗುಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಮೈ-ಮನವನ್ನೆಲ್ಲ ಸಿಂಗರಿಸಿಕೊಂಡು, ಗೋಣನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಮೋಡಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಬಾಯಾನಿಸಿದ್ದಾಳೆ.

ವರ್ಷೆ ಬಲಗಾಲಿಟ್ಟು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಇಳೆಯ ಹೊಸಿಲು ತುಳಿಯುವುದೊಂದೆ ಬಾಕಿ. ಎಲ್ಲಿಯೋ ಅವಿತಿದ್ದ, ಇಷ್ಟು ದಿನ ಕಂಡೂ ಕಾಣದ ಹಾಗೆ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದ ಹಸಿರು ಕಿರೀಟಧಾರಿಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಲೆ ಎತ್ತಲಿದ್ದಾರೆ. ಮುಂಜಾನೆದ್ದು ನೋಡಿದಾಗ, 'ಅರೇ, ಇವರೆಲ್ಲಿಂದ ಬಂದರಪ್ಪಾ?' ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹುಬ್ಬೇರಿಸಬೇಕು. ಹಾದಿ-ಬೀದಿ ನೋಡದೆ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿ, ದಿನಕಳೆದಂತೆ ಹಸಿರಿನ ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನೇ ನೇಯುವ ಇವರು ಅಪ್ರತಿಮ ಕಲಾಕಾರರು. ಮೂಡಣದಿ ಬಾನು ರಂಗೇರುವಾಗ ಅವರು ಧಿರಿಸುವ ಇಬ್ಬನಿಯ ಮೂಗುತಿ ಫಳಫಳನೆ ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತವೆ. ಅರೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆ ಮೂಗುತಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕರಗಿ ಮಾಯವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆಹಾ! ಎಂಥಹ ಸೌಂದರ್ಯ.

ತಂಗಾಳಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿ ಅವರು ತಲೆದೂಗುವ ಪರಿ ಪ್ರಕೃತಿ ಸೊಬಗಿನ ಅಚ್ಚರಿಯಲ್ಲೊಂದು. ರಭಸದ ವರ್ಷೆಗೂ ಒಂದಿನಿತು ಅಳಕದೆ, ಮೂರ್ತಿ ಚಿಕ್ಕದಾದರೂ ಕೀರ್ತಿ ದೊಡ್ಡದು ಎನ್ನುವ ನೀತಿ ಪಾಠ ಹೇಳುವ ಅವರು ಯಾವ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿಗೂ ಕಡಿಮೆಯೇನಿಲ್ಲ. ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಭಾನು ಬಂದಾಗ, ನಸುನಕ್ಕು... ಬಾಯಗಲಿಸಿ ಅವನ ಜೊತೆ ಮಾತಿಗಿಳಿಯುವ ಪರಿ ವರ್ಣಿಸಲಸಾಧ್ಯ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪಕ್ಕ ರಭಸದಿಂದ ಹರಿವ ತೊರೆ, ಅವರನ್ನು ಆಪೋಶನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತವೆಯೇನೋ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಹೊತ್ತು, ತೊರೆಯ ರಭಸ ನಿಧಾನವಾದಾಗ, ಫಳ್ಳ್ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ನಗೆ ಬೀರಿ ತಲೆ ಎತ್ತುತ್ತವೆ.
ಮುಂಗಾರಿನ ಪ್ರಾರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡು ಬರುವ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೊಬಗಿನ ದೃಶ್ಯವಿದು. ಪ್ರಕೃತಿ ಸೊಬಗೆಲ್ಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ಮುಂಗಾರಿನ ವರ್ಷೆಯೇ ನಾವಾಗಬೇಕು... ಆ ವರ್ಷೆ ಚುಂಬಿಸುವ ಇಳೆ ನಾವಾಗಬೇಕು... ಆ ಚುಂಬನಕ್ಕೆ ತಲೆ ಎತ್ತುವ ಗರಿಕೆ ನಾವಾಗಬೇಕು... ಮುಂಜಾನೆಯ ಇಬ್ಬನಿಯ ಮೂಗುತಿ ನಾವಾಗಬೇಕು... ಹೊಳೆಯಾಗಿ ಹರಿಯುವ ತೊರೆ ನಾವಾಗಬೇಕು... ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ 'ಪ್ರಕೃತಿ'ಯೇ ನಾವಾಗಬೇಕು! ಅದು ಸಾಧ್ಯವೇ?
-ನಾಗರಾಜ್ ಬಿ.ಎನ್.